در این پژوهش میزان کاهش بار آلی و جامدات معلق آب پنیر به وسیله پلیمرهای طبیعی و منعقد کننده های شیمیایی (غیر آلی) مقایسه شده است. بدین منظور ابتدا pH بهینه جهت انعقاد جامدات معلق آب پنیر اندازه گیری و سپس غلظت مورد نیاز منعقد کننده ها برای حداکثر کاهش پارامترهای پیش گفته معین شده است.بر اساس آزمایشهای انجام شده هر دو گروه ترکیبات مورد استفاده قابلیت کاهش بار آلی آب پنیر به میزان 22 درصد و جامدات معلق به مقدار 90 درصد را دارند. نتایج آزمایشها نشان میدهد که حجم رسوب تولیدی به کمک پلیمرهای طبیعی کمتر از رسوب حاصل به وسیله منعقد کننده های شیمیایی است. از نظر غلظت ماده منعقد کننده لازم نیز مقدار پلیمرها در مقایسه با منعقد کننده های دیگر بسیار کمتر بوده است. از آنجا که پلیمرهای مورد استفاده منشا طبیعی دارند، در این مورد امکان استفاده از رسوب تولیدی به عنوان خوراک دام نیز وجود دارد.

این پژوهش با هدف بررسی میزان تصفیه پذیری آب پنیر توسط عمل انعقاد شیمیایی انجام پذیرفته است. به عبارت دیگر در این کار سعی گردیده تا با استفاده از عمل انعقاد شیمیایی میزان جامدات معلق موجود در آب پنیر را به حداقل کاهش داده و مشخص نمود که چه مقدار از بار آلی محلول مربوط به جامدات معلق می باشد. بدین منظور ابتدا پارامترهای مختلف جهت آب پنیر اندازه گیری شده که بر اساس آن TS, SS,BOD5,COD آب پنیر مصرفی به ترتیب 73000، 42000 و 65000 میلی گرم در لیتر و نسبت CODf به CODt حدود 0.82 و COD/BOD5 نیز 0.61 برآورد گردیده اند. در مرحله بعدی، تاثیر منعقد کننده های مختلف بر کاهش بار آلی آب پنیر مورد بررسی قرار گرفته و این نتیجه حاصل گردیده است که با استفاده از عمل انعقاد می توان میزان COD را تا 30% و میزان جامدات معلق را تا بیش از 90% کاهش داد.

مقدمه . استفاده از مواد گیاهی و طبیعی برای تصفیه آب آشامیدنی مناطق روستایی در بسیاری از کشورهای در حال توسعه از دیرباز رایج بوده است. از جمله مواد گیاهی و طبیعی که در مطالعات آزمایشگاهی خاصیت منعقد کنندگی آنها تایید شده و در کشور ما نیز یافت می شود می توان به نشاسته، کتیرا، مخمر و دانه شنبلیله اشاره کرد. روشها. در این مطالعه راهبر(Pilot) ، نقش نشاسته، کتیرا، مخمر و دانه شنبلیله بعنوان کمک منعقد کننده به همراه آلوم بر روی آب خام تصفیه خانه آب اصفهان و تاثیر آنها در کاهش کدورت آب ارزیابی شد. نتایج. نتایج بررسی ها نشان می دهد که این مواد در غلظتهای 1 و 5 میلی گرم در لیتر بعنوان کمک منعقد کننده بهمراه مقادیر مختلف آلوم قادر به حذف کدورت طبیعی آب می باشند. بحث. در غلظت بهینه آلوم و کمک منعقد کننده مقدار حذف کدورت در کلیه موارد بیش از 94 درصد می باشد. این افزایش در مورد پلیمرهای طبیعی آنیونی بسیار چشمگیر است. با افزایش درجه سختی آب، کارایی این مواد افزایش می یابد.نتایج آزمایشهای COD نشان می دهد که این مواد هیچ باقیمانده ای در آب تصفیه شده نخواهند داشت. از لحاظ اقتصادی استفاده توام از این مواد با آلوم بجای پلی الکترولیت مصنوعی باعث کاهش مصرف آلوم می شود.

امروزه به دلیل آلودگی اکثر منابع آب، تصفیه آب جایگاه مهمی در زندگی انسان به خود اختصاص داده است. روش های معمول تصفیه آب که برای حذف مواد کلوئیدی و معلق از آب خام به کار گرفته می شوند کارآیی مناسب را در این خصوص دارا هستند. اما حضور ترکیبات آلی که منبع مهم تشکیل تری هالومتان ها و موتاژن ها بوده و همچنین ترکیبات آلی که می توانند به عنوان کربن توسط میکروارگانیسمها مورد استفاده قرار گیرند به توسعه سیستم های جدید برای حذف این نوع ترکیبات آلی از آب، نیاز دارند.یکی از روش های معمول تصفیه آب، انعقاد و لخته سازی است که از طریق افزودن مواد شیمیایی جهت حذف ذرات معلق و کلوئیدی مورد استفاده قرار می گیرد. ضمن انجام عملیات تصفیه به این روش، امکان باقی ماندن مقادیر جزیی منعقد کننده ها از جمله آهن و آلومینیوم و همچنین حذف برخی ترکیبات از قبیل نیترات و کل کربن آلی، در آب وجود دارد. در این تحقیق مقایسه ای بین دو تصفیه خانه شهری که از دو منعقد کننده آلوم و کلراید فریک جهت انعقاد استفاده می کنند، به منظور بررسی آهن و آلومینیوم باقی مانده، و نیز میزان حذف نیترات و کل کربن آلی در اثر کاربرد این منعقد کننده ها، انجام گرفته است.به این منظور دو تصفیه خانه با محل برداشت آب مشترک انتخاب شده، که شرایط آب خام ورودی آنها یکسان می باشد و از دو منعقد کننده مختلف آلوم و کلراید فریک، برای عمل انعقاد استفاده می نمایند. نمونه برداری طی سه فصل، از ورودی مشترک، و خروجی هر تصفیه خانه برای هر یک از پارامترهای مورد نظر، با رعایت اصول توصیه شده برداشت، و مورد آزمایش قرار گرفت. برای تعیین مقادیر نیترات، کل کربن آلی، آهن و آلومینیوم، به ترتیب از روش های UV اسپکتروفتومتر، احتراق با حرارت بالا، جذب اتمی و اسپکتروفتومتری، استفاده گردید.نتایج حاصل بیانگر کارآیی بهتر کلراید فریک برای حذف کل کربن آلی بود. تفاوت چشمگیری در نیترات خروجی دو تصفیه خانه وجود نداشت اما به علت زمان ماند زیاد لجن در یکی از تصفیه خانه ها، غلظت نیترات در آب خروجی افزایش اندکی را نشان داد. بیشترین مقدار نیترات و کل کربن آلی ورودی و خروجی به ترتیب مربوط به فصل بهار و پاییز بود. افزایش چشمگیری در میزان آهن آب حاصل از تصفیه، با کاربرد کلراید فریک و نیز غلظت آلومینیوم به علت کاربرد آلوم وجود داشت. کلیه پارامترهای مورد اندازه گیری در هر دو تصفیه خانه با استانداردهای تعیین شده مطابقت دارد.

مقدمه: فاضلاب بیمارستانی گستره ای از ترکیبات مختلف اعم از داروها، گندزداها و عوامل بیماری زا هستند که به طور عمده در چاه های جاذب دفع می گردد یا وارد شبکه فاضلاب شهری می شود و در نهایت منجر به بحران آلودگی منابع آب می گردد. هدف از انجام این مطالعه ارزیابی تلفیق پیش ازن زنی و فرایند انعقاد و لخته سازی با منعقد کننده پلی آلومینیوم کلراید و کمک منعقد کننده پلی الکترولیت کاتیونی در کاهش بار آلودگی فاضلاب بیمارستانی بود.روش ها: در این مطالعه از سیستم آزمایشگاهی شامل مولد ازن با ظرفیت 19.8 go3/h، رآکتور واکنش با حجم یک لیتر و دستگاه جارتست با استفاده از منعقد کننده پلی آلومینیوم کلراید و کمک منعقد کننده پلی الکترولیت کاتیونی استفاده گردید و پارامترهای BOD5، COD و TSS مطابق با روش های ارایه شده در کتاب روش های استاندارد برای آزمایش های آب و فاضلاب بررسی شدند.یافته ها: بر اساس نتایج این تحقیق پلی آلومینیوم کلراید با دوز 200 میلی گرم در لیتر همراه با پلی الکترولیت کاتیونی با دوز 1 میلی گرم در لیتر باعث راندمان حذف COD، BOD5 و TSS به ترتیب معادل 50.0، 81.0 و 84.0 درصد گردید. پیش ازن زنی با دوز 19.8 go3/h به مدت 15 دقیقه راندمان حذف COD، BOD5 و TSS را در فرایند انعقاد و لخته سازی به ترتیب 54.0، 87.0 و 89.0 درصد حاصل نمود.نتیجه گیری: پیش ازن زنی کارایی فرایند انعقاد و لخته سازی با منعقد کننده پلی آلومینیوم کلراید و کمک منعقدکننده پلی الکترولیت کاتیونی را در حذف پارامترهای مورد بررسی به میزان اندکی افزایش داد و همچنین ازن زنی میزان مصرف ماده منعقد کننده پلی آلومینیوم کلراید را کاهش داد.

افزایش روز‎افزون جمعیت و همین­طور تقاضای انسان برای زندگی راحت­تر موجب استفاده بیش از حد از منابع آب های سطحی و زیرسطحی شده و در نتیجه آن انواع عناصر سمی به محیط‎زیست وارد شده است. یکی از این عناصر سمی آرسنیک است. آرسنیک از سمی ترین و خطرناک ترین عنصرهای موجود در آب آشامیدنی شناخته می شود. هدف از این تحقیق بررسی روش به حداقل رساندن میزان این ماده سمی به‎روش انعقاد و لخته­سازی در آب آشامیدنی است. در روش انعقاد و لخته­سازی برای حذف آلاینده یک مقدار بهینه از pH و ماده منعقدکننده وجود دارد که در کمتر و بیشتر از این مقادیر بهینه درصد کاهش حذف آلاینده کمتر می­شود. به‎منظور تعیین شرایط بهینه حذف آرسنیک به‎روش انعقاد و لخته سازی، در مرحله اول میزان pH بهینه به کمک آزمایش جار تعیین شد و مقدار آن 6 به‎دست آمد. سپس با انتخاب آلوم به‎عنوان ماده منعقدکننده و آهک به‎عنوان کمک منعقدکننده و هم‎چنین میزان pH بهینه، مقدار بهینه ماده شیمیایی 5/7 میلی­گرم بر لیتر به‎دست آمد، که تعیین نقاط بهینه در شرایط موجود را می توان نوآوری در این تحقیق نامید. در پایان غلظت باقیمانده آرسنیک به‎روش طیف‎سنجی جذب اتمی هیدرید تعیین شد. با توجه به غلظت آرسنیک نمونه آب ورودی که  برابر با 91 میکروگرم بر لیتر بود، آزمایش جار در طی دو مرحله با منعقدکننده آلوم صورت گرفت. با توجه به میزان pH بهینه به‎دست آمده در غلظت های مختلفی از مواد منعقدکننده و هم‎چنین غلظت ثابتی از مواد کمک منعقدکننده، راندمان حذف آرسنیک در بهترین حالت با منعقدکننده آلوم به 46/88 درصد رسید که برابر با 10 میکروگرم بر لیتر است و با توجه به میزان استاندارد سازمان بهداشت جهانی، نتیجه قابل‎قبولی است. نتیجه این پژوهش بیان‎گر آن است که روش انعقاد و لخته سازی با منعقدکننده آلوم و میزان ثابتی از آهک به‎عنوان کمک منعقدکننده، کارایی قابل‎قبولی در حذف آرسنیک دارد و می تواند گزینه مناسبی برای حذف آرسنیک باشد.

افزایش شهرنشینی و صنعتی شدن شهرها موجب افزایش آلاینده ها و تولید عناصر سمی بسیاری شده است. یکی از این آلاینده ها آرسنیک است که در دسته سمی ترین و خطرناک ترین عنصرهای موجود در آب آشامیدنی قرار گرفته است. هدف از انجام این پژوهش به حداقل رساندن میزان آرسنیک در آب آشامیدنی به روش انعقاد و لخته سازی با استفاده از کلروفریک است. در روش انعقاد و لخته سازی برای حذف آلاینده موردنظر یکpH و یک مقدار بهینه وجود دارد که چه کمتر و چه بیشتر از این مقادیر بهینه باعث کاهش حذف آلاینده می شود. زیرا در مقدار بهینه، لجن های ریزتری تشکیل می شود. بنابراین برای تعیین شرایط بهینه حذف آرسنیک به روش انعقاد و لخته سازی، در مرحله اول میزان pH بهینه به کمک آزمایش جار تعیین شد. سپس با انتخاب کلرور فریک به عنوان ماده منعقدکننده و آهک به عنوان کمک منعقدکننده و هم چنین میزان pH بهینه، مقدار بهینه ماده شیمیایی تعیین شد. در پایان غلظت باقیمانده آرسنیک به روش طیف سنجی جذب اتمی هیدرید اندازه گیری شد. غلظت آرسنیک نمونه آب اولیه برابر با 91 میکروگرم بر لیتر بود. آزمایش جار در طی دو مرحله با منعقدکننده کلرورفریک صورت گرفت. در مرحله اول میزان pH بهینه 6 و در مقدار غلظت ثابت برابر 5 میلی گرم بر لیتر کلروفریک به دست آمد. در مرحله دوم با ثابت نگه داشتن مقدار pH بهینه 6، غلظت 1 میلی گرم در لیتر آهک به عنوان کمک منعقدکننده و تغییر غلظت کلروفریک، راندمان حذف آرسنیک در بهترین حالت به کمک ماده منعقدکننده کلرورفریک با غلظت 5/6 میلی گرم بر لیتر، به 3/98 درصد رسید، که برابر با 5/1 میکروگرم بر لیتر بود. با توجه به میزان استاندارد سازمان بهداشت جهانی (10 میکروگرم بر لیتر) نتیجه قابل قبولی را به همراه داشت. نتیجه این پژوهش بیانگر آن است که روش انعقاد و لخته سازی با منعقدکننده کلرورفریک و میزان ثابتی از آهک به عنوان کمک منعقدکننده کارایی بالایی در حذف آرسنیک دارد.

تصفیه شیمیایی فاضلاب های نساجی با استفاده از مواد منعقد کننده به عنوان یکی از موثرترین روش های حذف رنگ و مواد آلی در این گونه فاضلاب ها شناخته شده است. در این تحقیق از آلوم و کلرورفریک به عنوان منعقد کننده و از پلی الکترولیت به عنوان کمک کننده استفاده شد. مناسب ترین pH و غلظت مصرفی برای هر منعقد کننده از نظر حذف رنگ و کدورت به دست آمد. مناسب ترین pH برای آلوم (pH=7) و برای کلرورفریک (pH=9) و همچنین مناسب ترین محدوده غلظت برای آلوم (60-100) و برای کلرورفریک (80-100) به دست آمد. فاضلاب های مورد آزمایش از گروه رنگ های مستقیم، دیسپرس و راکتیو بودند. برای نمونه فاضلاب رنگ مستقیم آلوم و پلی الکترولیت به عنوان بهترین منعقد کننده و کلرورفریک برای نمونه فاضلاب دیسپرس بهترین راندمان را از نظر حذف رنگ و کدورت داشتند. همچنین آلوم همراه آهک بهترین راندمان را از نظر حذف رنگ و کدورت برای فاضلاب رنگ های مختلف راکتیو داشتند.